Hier kunt u de verschillende columns nalezen..

Kim Reijnierse

Sjezenrijden Vrouwenpolder

Midden augustus wordt de sjezenwedstrijd in Vrouwenpolder gereden. Dan is het mijn beurt om met mijn vader te rijden. De dag voor de wedstrijd beginnen we met de voorbereidingen: de sjees netjes maken, de bloemen kopen en de laatst genoemde in de oase steken. De bloemen doe ik altijd zelf, met een beetje hulp hier en daar van mijn moeder en de sjees maakt mijn vader op orde. Op de dag van de wedstrijd ga ik ‘s ochtends naar mijn oma om de klederdracht aan te trekken. Ik heb het geluk dat mijn moeder het paard (Dorien) wilde vlechten en samen met mijn vader het hele spul naar Vrouwenpolder wilde brengen want dan kon ik vanaf oma in Gapinge rechtstreeks naar de wedstrijd. We spanden Dorien ter plekke in en konden beginnen. ’s Ochtends regende het nog even maar voor de rest was het een mooie dag om te rijden. Het was erg gezellig met de rijders en daarbij was er ook best veel publiek wat natuurlijk de sfeer alleen bevordert. De spanning aan de top was best wel aanwezig en op het laatst werd het met een kamp beslist wie de eerste prijs won.

Gijs van den Broeke

Hallo allemaal,

Ik ben Gijs van den Broeke en ik rij van het jaar voor het eerst mee bij de RV te Gapinge.

12 jaar geleden ben ik geboren tijdens de Stroskerkse dag. Vanaf dat ik kon lopen liep ik al met een lansje door de kamer. Toen ik wat ouder was reed ik op mijn pony Doortje in een klein baantje. Toen ik ongeveer 8 was ben ik op Sidona gaan oefenen. Ondertussen liep ik vaak de ring in onze speeltuin. Waar ik veel oefende voor het Zeeuws Kampioenschap ringlopen. Daar heb ik 4 keer de volle bak gestoken. Tweemaal op het podium gestaan voor de derde plaats. Ook heb ik daar een pollepel gewonnen. Vorig jaar ben ik op Wiske gaan oefenen. Op Wiske heb ik mijn debuut gemaakt. Ik hoop nog veel de ring te kunnen rijden voor onze vereniging en wens iedereen veel succes.

Groetjes Gijs

Bram en Jules van Boxel

Beste allemaal,

Vier jaar geleden is mijn droom uitgekomen, ik ben lid mogen worden van de ringrijders vereniging te Gapinge. Het is allemaal begonnen toen ik een jaar of 2 was. Op vakantie in Westkapelle zag ik voor het eerst een ringrijwedstrijd en zoals je begrijpt was ik meteen verkocht. In de jaren daarna zijn we steeds vaker naar Zeeland afgereisd omdat mijn liefde voor het ringrijden en Zeeland steeds groter werd. Wanneer ik met mijn ouders, en later ook met mijn broertje, naar een wedstrijdje ringrijden ging kijken had ik iedere keer weer een feestdag. 

Toen in 2010 de film Zeeuwse Ridders in de bioscoop kwam ben ik uiteraard gaan kijken. Door de film zijn we in contact gekomen met Krijn, Petra en Stijn en hebben we een aantal vakanties bij hen doorgebracht. Bij Krijn heb ik voor het eerst door de baan gereden en mijn eerste ringen gestoken. 

In het najaar van 2012 schreef ik een brief naar de ZRV waarin ik vroeg of ik misschien toch lid zou mogen worden. Ik woon natuurlijk in Tilburg en ben niet op walcheren geboren waardoor ik niet vanzelfsprekend lid zou kunnen worden. De ZRV liet weten dat ik eerst lid zou moeten worden bij een afdeling. Ik wilde graag lid worden bij Gapinge omdat mijn leermeester Krijn daar ook lid is. Ik schreef een brief waarin ik vroeg of ik bij hoge uitzondering lid zou mogen worden. Er kwam fantastisch nieuws: Ik mocht lid worden van de ringrijders vereniging te Gapinge. Zoals ik al zei: een droom die uitkwam. 
Zodoende heb ik op 2 augustus 2013 mijn eerste wedstrijd gereden in Vrouwenpolder op Wilma. Het was een fantastische dag met mooi weer en veel supporters uit Zeeland en Brabant. Na vrouwenpolder heb ik ieder jaar meegedaan aan verschillende wedstrijden met als hoogtepunt het kampioenschap met Marcel en mijn grote vriend Rick in de 3e klas. Ik heb nooit durven dromen dat dit allemaal werkelijkheid is geworden en geniet nog steeds van iedere seconde die ik doorbreng in Zeeland.

Terwijl ik zo geniet van mijn passie is ook mijn broertje enthousiast geraakt voor deze mooie sport. In de jaarvergadering van 2017 is ook hij lid mogen worden en zal hij hopelijk dit jaar zijn eerste wedstrijd rijden. Ik vind het ontzettend bijzonder dat wij als Brabantse familie zo zijn opgenomen in de vereniging waarvoor ik iedereen wil bedanken.

Mijn broertje en ik hopen in de toekomst nog lang te mogen ringrijden en te genieten van de folklore en de sport. Verder wensen wij iedereen veel plezier toe bij de komende ring- en sjezenwedstrijden en wij hopen dat wij, de R.V te Gapinge, deze sport nog lang mogen blijven beoefenen.

Groeten Bram en Jules

Peter Raats

Als nieuwbakken voorzitter ben ik gevraagd om de column op de homepage van onze website te vullen. Dat kan ik dan niet weigeren. Het geeft mij nu wel eens de gelegenheid om mijn beleving van het ringrijden weer te geven. Geboren en getogen nabij het postkantoor aan de Steenen Beer in Vlissingen in de jaren 50 van de vorige eeuw werd er op een steenworpafstand van mijn ouderlijk huis jaarlijks de ring gereden. Met paard en wagen kwamen de ringrijders nog van het heel Walcheren naar Vlissingen. Ik genoot dan de hele dag van de paarden en het ringsteken.  Wat jaren later werd ik paardenoppas, vaak voor paarden van ons overleden lid Henk Joosse. Mijn eerste wedstrijd reed ik bij de vereniging Veere/Vrouwenpolder. Ik was 15 jaar. Het is dus inmiddels 47 jaar geleden. U kunt dus uitrekenen hoe oud ik ben. Die vereniging is datzelfde jaar opgeheven. Twee jaar later ben ik lid geworden van de RV te Gapinge.  Daarvan ben ik ook al 45 jaar lid. De vereniging had in die tijd niet veel actieve leden. Het aantal deelnemers was vaak niet hoger dan 15, waarbij ook nog een gastrijder. We reden wel met twee drietallen in de ereklas.

Een absolute topper ben ik nooit geweest. Wel heb ik altijd genoten van het ringrijden en mijn beste prestaties staan mij nog altijd bij. Iedere ring die je steekt geeft een enorme kick. Des te kleiner ze tijdens de kamp worden des te groter de kick. In de goede oude tijd hielden we nog niet vast aan 30 beurten per wedstrijd. We reden zo veel mogelijk beurten. Mijn beste herinneringen zijn aan het jaar 1976. Met 9 van de 10 ringen in de bekerbaan te Middelburg strijden in een tig beurten durende kamp om de laatste beker, die ik mocht winnen, en de wedstrijd in Serooskerke met 33 van de 36 ringen waarvan 30 volgringen, de meeste van die dag. Daarvoor werd er destijds nog een medaille gegeven. Later heb ik nog wel meer memorabele prestaties gehad, maar deze zal ik nooit vergeten.

In mijn jonge jaren had ik al eens een enkele keer sjezen gereden. Vanaf begin 1990 ben ik dat steeds vaker gaan doen. Dit is toch weer een heel aparte dimensie van het ringsteken. Je moet er als menner voor zorgen dat de ring steeds op de goede afstand van de vrouw is en je paard in een constant tempo blijft lopen. De voorbereiding is heel intensief. Sjees en tuig wassen en poetsen, bloemstukken opmaken en paard vlechten. Dan alles opladen en vervolgens alles uitladen en inspannen. Maar ook bij het sjezenrijden geeft iedere ring die gestoken wordt weer een enorme kick.

Nadat ik in 2011 noodgedwongen gestopt ben met ringrijden en sjezenrijden werd ik in dat jaar gevraagd voor de functie van secretaris van de vereniging. Omdat ik toch niet graag TV kijk heb ik daarin toegestemd.  Ik heb destijds niet gedacht dat dit zou leiden tot het voorzitterschap in 2015. Dan had ik wellicht nog een twee keer achter mijn oor gekrabd. Desalniettemin vind ik het een grote eer voorzitter van deze vereniging te mogen zijn. We zijn de op één na grootste vereniging binnen de ZRV. De prestaties die onze leden leveren zijn ongekend. Veel van onze leden zijn in staat 30 van de 30 ringen te steken. Ieder jaar slepen we weer diverse ZRV kampioenschappen in de wacht. En wat zeer belangrijk is: we hebben heel talentvolle jeugdrijders. Ik sluit graag af met het citeren van een kop die onlangs in de PZC stond: “Wie is er beter dan Gapinge”.

Peter Raats
Voorzitter RV te Gapinge

Sjezenrijden bij de familie van den Broeke

Hoe is het zo gekomen?

Als kind ging ik met vader en moeder al naar ringrij- en sjezenwedstrijden kijken. Sjezenwedstrijden waren er toen maar weinig, ik kan me enkel die in Middelburg herinneren. Er was toen maar een klein aantal sjezen, die wel uitbundig versierd werden; sommigen met bloemen, anderen met landbouwproducten; graan en vlas. Omstreeks 1980 organiseerde de Ringrijdersvereniging te Gapinge een sjezenwedstrijd in Veere en toen is het serieus gaan kriebelen.

De start

Mijn eerste sjezenwedstrijd reed ik samen met Nely Verhage in Vlissingen. Menervaring kregen wij van huis uit mee, vader van den Broeke boerde nog met behulp van echte paardenkrachten. In de winter van 1981 maakte kleermaker G. Vlieger uit Grijpskerke een nieuw boerenpak voor mij, dat wil zeggen een broek en vest. Een jasje, de zogenaamde rok en hoed kwamen uit familiekring en een boezeroen werd door een kennis gemaakt. In het voorjaar van dat jaar kocht ik ook een sjees, of beter gezegd een demi-tonneau, die omstreeks 1920 bij de rijtuigbouwer Lathouwers in ’s Hertogenbosch was vervaardigd. De eerste wedstrijd in die nieuwe sjees reed ik samen met Anneke Wattel op 9 juli 1981 op het Molenwater in Middelburg. De versiering van de sjees was door een professional ter hand genomen. Dat hebben we maar één keer gedaan. Uit budgettaire overweging deden we dat nadien zelf, al dient eerlijkheidshalve gezegd te worden dat ik dit aan de steeksters overliet.

Het gezin

Vanaf 1987 reed ik de wedstrijden met Nel, die later mijn vrouw werd. Zij zorgde voor de versiering van de sjees, ik nam het toiletteren van het paard voor mijn rekening. We reden in Middelburg en Vlissingen, een enkele keer een demonstratie en verder de eigen wedstrijden in Gapinge, Veere en Serooskerke. In de jaren negentig werd onze sjees, die door een ongeval behoorlijk beschadigd was, vakkundig gerestaureerd door Conno Francke en Wim Maljers. Vanaf die periode raakten ook onze kinderen, Jolien en Simon Jannis, bij het sjezenrijden betrokken. De dag voor de wedstrijd hielpen zij mee met het in orde brengen van het paard en het versieren van de sjees. Deze gezamenlijke inspanningen werden regelmatig beloond, diverse keren werd er een prijs voor de versiering in de wacht gesleept. Op de wedstrijddag zelf zaten de kinderen achterin de sjees en werden veelvuldig op de foto gezet. In die tijd hebben we ook voor een professionele fotograaf geposeerd, waar tot op de dag van vandaag nog ansichtkaarten van worden verkocht.

De volgende generatie

Vanaf 2002 wordt Jolien mijn vaste steekster. Zij is op en top paardenliefhebber, neemt deel aan ringrijwedstrijden te paard en wil ook wel in klederdracht op de sjees. Tegenwoordig vlecht zij het paard voor de wedstrijd. Het steken gaat haar steeds beter af. In 2009 staken wij bij de vrije sjezenwedstrijd in Oostkapelle alle ringen. Afgelopen zomer wonnen wij voor het eerst een wedstrijd, namelijk die op het eigen dorp, Serooskerke. Nel verleent op de achtergrond nog steeds de noodzakelijke hand- en spandiensten, zoals het zorg dragen voor de kleding en het versieren van de sjees. Op de wedstrijddag zorgt zij voor  ons natje en droogje en voor het vastleggen van het schouwspel met de camera. Simon Jannis’ interesses gaan niet zozeer naar de paarden uit; maar wel is hij bereid om zo af en toe bij sjezenwedstrijden de ring te hangen of de score bij te houden. Al met al toch een “familiegebeuren”.

Tenslotte

Het is nog een heel verhaal geworden. Ik hoop ook in de toekomst met enige regelmaat aan wedstrijden deel te nemen. Ik hoop dat we daarbij een goede mix vinden van prestatie, show, gezelligheid en plezier voor publiek en deelnemers. Want alleen dan kan dit stukje folklore behouden blijven.

Simon van den Broeke.

Sjezen Middelburg, door Ina Wattel.

Mijn jaarlijkse uitje in Middelburg is altijd de 2e donderdag in juli. Dan is namelijk de 1e folkloristische dag te Middelburg en stap ik in de sjees bij Adri Verhage. Dit doen we al zo ‘n 25 jaar samen. Begonnen op het Molenwater, later bij de Abdij. Hoe het ooit begonnen is om samen te gaan rijden in Middelburg weten we niet meer. Reed ik in het begin heel veel wedstrijden (zowel te paard als in de sjees), de laatste jaren rijd ik alleen nog in Middelburg en altijd met Adri. Al die jaren volgen we zo’n beetje hetzelfde ritueel. Het begint in januari op de dag (of avond) van de Gapingse jaarvergadering met een telefoontje  of ik weer in Middelburg wil rijden.  Op de dag zelf zorgt Adri voor paard, versierde sjees en drinken. Ik zorg bij aankomst voor het 1e bakkie koffie en het eten van die dag. Verder hoef ik me nergens druk over te maken dan op tijd aanwezig te zijn en ringen te steken. Ooit een keer te laat gekomen (was in Veere), dat gaf toch  wat stress hier en daar. Door de jaren heen is er veel veranderd. Begonnen als jonge blom Gideonse,  werd Wattel, vervolgens moeder geworden, eerst dochter Evelien mee achterin, twee jaar verder ook zoon Ronnie mee. Samen achterin is maar 1x geweest, want Ronnie (4 jaar) wist zeker na één dag dat hij dat niet meer wilde een hele dag achterin stil te moeten zitten en lachen voor de foto.

Sommigen dingen zijn ook hetzelfde gebleven. Steevast wordt voor iedere ring gevraagd door Adri: ‘is het goed?’.  Mijn antwoord is dan: ‘ja is goed’ of heel soms: ‘niet meer om hoor’.  Het mooie van Middelburg is dat het vaak heel druk is met publiek. Ja en als je dan onderweg een beetje om je heen kijkt zie je altijd wel iets leuks of moois!!

Ook heel veel bekenden en vaste trouwe supporters. Een trouwe supporter was ook, de inmiddels overleden, vader van Adri. Ik vergeet nooit dat hij op een dag toen hij kwam  ’s morgens (in werkkleding)  erg ontevreden was met die ene misser die we op dat moment  hadden. Hij wist nog niet of hij  ’s middags (in nette boerenpak) nog wel terug zo komen want zo zei hij: ’t is niks vandaege’. Ja, daar kon je het dan mee doen.

Had je in de beginjaren de feestavond in de Schouwburg die de dag afsloot, tegenwoordig doen wij dat op de boerderij waar de paarden staan en eten we een frietje met een biertje erbij.

Het hoogtepunt in Middelburg was het in eigendom rijden van de FB den Boer wisselbeker. Hiervoor waren we de eerste combinatie ooit die de “volle bak” wist te steken. In de sjezen om je heen verandert er heel veel in de combinaties. De mannen van toen zijn de mannen van nu, maar de vrouwen wisselt. Wat eens de kleine kinderen achterin waren zijn de steeksters van nu. Zo besef je wel dat je ouder wordt. Tijd om te stoppen wellicht? In 2012 kan dat nog niet, want de 1e folkloristische dag 2011 is een gedenkwaardige geworden. Regen vanaf het begin, geen tel droog geweest zodat besloten is om 13:00 uur te stoppen met rijden. Nog nooit meegemaakt:  een afgelaste wedstrijd en geen eindklassement opgemaakt. Op naar 2012 en hopelijk is het dan wel droog met veel publiek.

Ina Wattel-Gideonse.

Jan Jakobsen

Voor deze column is mij gevraagd iets te vertellen hoe het gaat als wij, in september, klaar zijn met seizoen sjezenrijden. Na de laatste wedstrijd wordt het tuig afgeschuurd met groene zeep en daarna goed laten drogen. Als het goed droog is dan zetten we het in de blanke lederolie gemengd met zwarte schoensmeer. Dan gaat het in de berging. De wol wordt gewassen en schoon opgeborgen. De sjees wordt in de stalling gezet onder een zijl. Dan is het wachten tot de eerste brief in het voorjaar binnen komt met de wedstrijden. Als die binnen is gaan we bekijken wie welke wedstrijd gaat rijden; ik heb twee dochters en onderling verdelen ze de wedstrijden, ik kan tenslotte niet met twee vrouwen in 1 sjees rijden!. En als het dan zover is gaan we de sjees wassen en zo nodig in de autowas zetten en bij werken, want ja, er beschadigd ook wel eens wat tijdens het rijden. En als de week voor de eerste wedstrijd aan breekt poetsen wij het tuig op en maken alles gereed voor de wedstrijd. Ik wens iedereen mooi weer toe de komende wedstrijden en een sportieve strijd. Groeten en veel plezier Jan Jakobsen

Ria van Maldegem

Ik zal mij even voorstellen,voor diegene die mij nog niet kent. Ik ben Ria van Maldegem, 57 jaar oud en getrouwd met Bram en moeder van André.

Al enige jaren schrijf ik bij de wedstrijden van de afd. Gapinge en ook bij de grote wedstrijd in Middelburg dit doe ik dan altijd samen met Bram alleen de wedstrijd op de Braderie in Gapinge doe ik alleen .Het is denk ik een jaar of 8 geleden begonnen toen ik gevraagd werd om te schrijven op zich vond ik dit wel leuk maar ook erg spannend want het is toch een verantwoordelijk baantje, als je niet goed oplet dan schrijf je de ring plat als het niet moet, daarom is het goed dat je met z'n tweeën bent een op het bord en de ander op de lijst zodat je elkaar altijd kunt controleren, en anders wordt je wel door de rijder op je vingers getikt dat het niet klopt. De wedstrijden zijn altijd erg ontspannen behalve als er gekampt moet worden dat vindt ik nog steeds erg spannend dan moet je zeker je gedachten er bij houden.Ook vind ik het spannend als André moet rijden dan zit je toch even niet lekker en hoopt natuurlijk dat hij alles steekt.Dat heb ik zeker in Middelburg, dan hoor je het alleen als het omgeroepen wordt, want ik wil niet in de baan van Gapinge schrijven dat vindt ik veel te spannend.Men vraagt weleens aan Bram en mij of we geen ruzie krijgen als we samen schrijven nou dat valt wel mee hoor we zijn deze zomer al weer 35 jaar getrouwd dus het zal wel lukken je kent elkaar na zoveel jaar wel.Behalve het ringrijden hebben we nog andere dingen gedaan Bram heeft 30 jaar en ik 28 jaar bij de Voetbal Ver.Veere van alles samen gedaan dus we zijn behoorlijk op elkaar ingespeeld. En we hopen ook voor de afd. Gapinge nog lang samen te kunnen schrijven.Ik wens iedereen een heel mooi en zonnig seizoen toe.

groetjes, Ria van Maldegem.

Naomi van de Broeke

De voorbereidingen en de dag van de jongerenwedstrijd, 7 mei 2011

Na een jaar van rust, nou ja rust.... ging ik weer naar de stad om wol, elastiekjes en lintjes. De jongerenwedstrijd kwam weer in zicht en moest ik weer alles in orde maken. Gelukkig geen straf voor mij want dat doe ik erg graag!. De kleur voor dit jaar is geel en blauw geworden, ieder jaar een ander kleurtje. Een week voor de wedstrijd ben ik om mijn pony gereden, ik rij op een pony, sommige zeggen een koe, maar daar kan ik lekker om lachen. Ik ben er gelijk op gestapt en een paar keer door de baan heen gelopen, het voelde weer goed dus gelijk in galop. De ringen werden weer gehangen, de lans in de hand en proberen er wat ringen op te krijgen. Het viel niet tegen, alleen misty had lekker de vaart er in! Misty heb ik een flinke wasbeurt gegeven en mijn vader heeft Misty nog netjes bekapt. Bedankt pa!

Zaterdagmorgen liep de wekker om half 6 af. Hup in de witte kleren en naar beneden wat gaan eten. Om 6 uur was ik op stal, en heb ik de paarden gevoerd, en Misty uit zijn box gehaald om hem klaar te maken voor de jongerenwedstrijd. Met knotjes, lintjes en een bloem in de staart, vertrokken we richting Oostkapelle. We waren één van de eerste, dus gelukkig op tijd. Om acht uur begonnen we aan de wedstrijd, met 45 jongeren. Ik zat zelf in een drietal met Vera en Kristel. De eerste 4 beurten had ik ze, maar toen een misser en nog een misser ik dacht; o o o zo moet het niet. (dan baal je er van) Maar gelukkig de zevende beurt had ik hem weer en dat geeft dan weer moed. Tot de pauze had ik er 7 mis.Om 12 uur was het pauze en gingen we een frietjes eten, wat erg lekker was.

Na de pauze nog maar twee ringen laten hangen. De laatste twee ringen had ik ook voor de pollepel, er waren 13 deelnemers die mee mochten kampen voor de pollepel.De 32 en de 26 mm had ik, toen waren we nog met 3 deelnemers over, Ricardo, Roy en ik. Ik moest als eerst en ik tikte hem net aan, Ricardo had hem ook mis. Toen moest Roy en die stak de 20 mm en was winnaar van de pollepel. Toen de wedstrijd klaar was gingen we Misty uitvlechten en liepen we naar de trailer. Toen we bij de trailer aan kwamen hadden we Misty ingeladen en brachten we Misty naar huis gebracht. Het was een gezellige dag, de volgende wedstrijd die ik moet rijden is derde klas in Westkapelle daar kijk ik alweer naar uit.

Ringrijgroetjes, Naomi v/d Broeke

Dennis Willeboordse

Aan alle leden en geïnteresseerden.

Op onze mooie nieuwe site zijn er veel veranderingen. Zo hebben we de “column” geïntroduceerd. Een ieder die wil, of misschien wordt je er voor benaderd, kan en mag een column schrijven bijvoorbeeld over de beleving van een wedstrijd, het winnen van een prijs, of juist het toewerken naar een wedstrijd die voor jezelf belangrijk is.

Het was aan mij als voorzitter de eer om de eerste column te vullen, iets wat ik met veel plezier doe! We zitten nu in de maand december dus oefenen voor het seizoen 2011 is een beetje erg vroeg. Meestal begin ik daar mee zo half maart als de klok verzet wordt naar de zomertijd. Dan is het 's avonds weer wat langer licht, maar dan willen de kinderen, Elise 6 jaar en Lukas 3 jaar, ook weer met papa na het eten gaan fietsen of naar de speeltuin en dat gaat dan toch voor. Ik ben nog wel fanatiek, zeker voor mijn klassewedstrijd, de klassementswedstrijd (Gapinge) en in Middelburg. De andere wedstrijden zijn wat losser en daar geniet ik ook echt van. Ook rijd ik ongeveer 3 keer in een jaar sjees. Meestal in Veere en een demonstratie samen met Sanne Paauwe. Mijn mooiste herinnering met Sanne was het winnen van de pollepel in Burgh op de 14mm ring (2x),dat was in het jaar 2009. Verder rijd ik altijd de 3e zaterdag in september sjees met Moniek Corbijn, al vele jaren. Ons hoogtepunt was in 2007, toen werden we Zeeuws Kampioen sjezenrijden. Deze dag misten we geen enkele ring, zelfs niet in de kamp beurten. En ook met het ringrijden heb ik wel eens mooie momenten meegemaakt. De eerste keer 30 van de 30 ringen steken in Middelburg in het jaar 1992 en de baan lag voor de Schouwburg. De eerste keer alle ringen steken op de ERE-klas wedstrijd in het jaar 2000. En in het jaar 2005 won ik voor de 3e keer de grote wedstrijd in Middelburg. Ik won toen de Simon Lous schaal in eigendom. Deze won ik in het jaar 1997, 2003 en 2005. In het jaar 2006 heeft deze prijs de naam “Zeeuws kampioen ringrijden”gekregen. Maar niet te vergeten mijn ERE-klas wedstrijd die ik samen reed met Maarten Spiljard en Sebastiaan Sturm . Wij staken alle 3 30 van de 30 ringen en dat waren alle ringen die gestoken konden worden. Dit was in het jaar 2008. Verder zit ik al vele jaren in het bestuur van de afdeling Gapinge. Nu al 3 jaar als voorzitter en daar voor 8 jaar als penningmeester. We hebben een mooie bloeiende vereniging met in de zomer altijd een druk programma en in de winter en het voorjaar heb ik meer drukte met vergaderingen van het bestuur en besprekingen met ondernemersverenigingen, evaluaties en vooruitzichten voor het nieuwe jaar. Tevens ben ik in 2009 in het ZRV bestuur gegaan als materiaal commissie iets wat ik ook erg leuk vind. Het is veel werk zeker achter de schermen maar als alles draait is alles weer oke.

Ik heb jullie laten weten hoe ik tegen dingen aankijk, wat ik doe en wat ik van bepaalde zaken vind. Ik hoop dat er velen na mij zullen volgen en dat ik een ieder geprikkeld heb om ook een column te schrijven. Laat het ons weten via de site!

Met sportieve groet,

Dennis Willeboordse

Nieuws

De uitslag en de foto's van het sjezenrijden in Gapinge staan op de website.

Donderdag 15 augustus jl. reden er verschillende leden van onze vereniging mee tijdens de 2e folkloristische dag in Middelburg. Hierbij zijn er weer mooie prijzen gewonnen door onze leden. Allereerst is het niet alleen de strijd om het Zeeuws Kampioenschap maar ook in de versiering zijn er prijzen te winnen. Elvira Reijnierse won de 5e plaats voor de trekpaarden en Naomi van den Broeke de 3de plaats voor de overige rassen.

Rick Eckhardt won de 13e beker, Sebastiaan Sturm de 9e. Krijn Coppoolse nam de 5e beker mee naar huis. Andre van Maldegem wist het beeldje van prinses Beatrix te bemachtigen en daarmee de 1ste beker. Allen van harte gefeliciteerd!

 

 Foto: Rianne Lous (www.wakzag.nl)